Uzun bir aradan sonra yine ben. Evet her seferinde böyle oluyor ama napalım yoğunluk tavan yaptı bu aralar. Neler oldu derseniz sizin bu yazı yazan ‘lcnby’ var ya. Heh işte o üniversite yollarına düştü. Ankaralardan seslenmekte sizlere şu anda. Hey gidi günler hey. İnsanı nasıl da değiştirdi aradan geçen o günler. Hacettepe’de gezinirken aklıma geldi ki yazmıyorum uzun bir zamandır sizlere. E yazalım o zaman dedik geldik yine klavyenin başına.

Ankara farklı bir yer. Aradığını bulabilmek çok farklı bir duyguymuş işte onu anladım. Malatya’daki gibi değilmiş işler. Ne arıyorsan buluyorsun buralarda. Örneğin kitap sitelerinde bile stokunu bulamadığım bir kitabı bulamadığım bir kitabı buldum daha ne diyeyim ben sizlere. Şaşkındım ama zamanla geçer şaşkınlığım. Umarım, sanırım, büyük ihtimalle. Başka neler oldu dur bir dönüp bakayım arkaya. Hayata yeni bir çizgi çekildi tekrar ve çizginin gerisindeki şeyler kaybolup gittiler. Formatlanmış bir insan gibi hissediyorum kendimi aslında. Bu güzel bir duygu.

Üniversite ortamına da girdim havam batsın. Eh filmlerdekine benzer ortam aslında. Beklide aynısıdır tam göremedim oraları. Hazırlık okumakta ayrı bir şey tabi. Biraz derslere mola vermek gibi. Tabi alt kurdakilere. Bizim hoca rahat bırakmıyor ki her gün ödev her gün bir konu. Okul yolunda otobüslerde ödev yapmaktan boynum tutulur oldu her gün. Onun dışında hayat güzel buralarda. Özgürlüğün tadı damağımda gezer oldum orada burada.

Tabi yeni arkadaşlar da edindim diyebilirim. Her ne kadar hep üst sınıflardan tanıdıklarım olsa da yaşıtlarımdan da birkaç kişi tanır oldum tabi. Bazılarını daha çok tanımak isterim hani anlarsınız ya …

Bir de yurda yerleştim sormayın. Sekiz kişilik makara bir odada sabaha kadar eğlenmekteyiz. Zevkli bir kampus ortamı var yurtta da. Anlayacağınız dört ayağımın üstüne düştüm yine. Millet oda arkadaşlarından dert yanarken ben çabucak kabullendim nedense. Artık onlardan mıdır benden midir yoksa zorunluluktan mıdır bilemem.

Sizler neler yaptınız desem? Bu kadar ayrı günden sonra beni hatırlar mısınız ki? Hatırlasanız da yazar mısınız ki? Elimden geldiğince yazmaya çalışacağım desem bana inanır mısınız ki? Haklısınız ben olsam ben de güvenmezdim. Ne kadar utansam azdır. Sizlere özürlerimi borç bilir bi sonraki yazıda görüşmek dilerim. Kalın sağlıcakla.

Etiketler: ankara, hacettepe, kampus, üniversite, yurt

Bu yazı Salı, 20 Ekim 2009, 21:50 tarihinde Kafama estikçe kategorisi altında yayınlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.