10.02.2009 14:20
Elimde kalemim ve defterin biraz üzerinde “Disco Partizani” çalan cep telefonum. Arka odada Cansu, Ferhat, Gökhür ve tabi Selçuk. Ben de burada yalnızları oynuyorum. Defterim sandalyenin üzerinde ben de karşısında sessizce bakışıyoruz ne yazsak acaba? Diğerleri sıkıntılı olduğumu düşünüyorlar. Evet sanırım haklılar. Sıkıntın nedir, diye sorsalar cevap verebilir miyim? Kendime bile cevap veremezken… Burada ne işim var bilmiyorum. Evet; birçok şeyde kararsızım, karar veremiyorum.
Son zamanlarda yaşadıklarım, öğrendiklerim, gördüklerim herkesten farklı gelen ve birbirini tutmayan o açıklamalar. Neye inanacağımı bilmiyorum sadece dinliyor ve bir köşeye atıyorum. Düşündükçe daha dibe batacağımı biliyorum. Neye güveneceğimi ve en önemlisi neye tutunacağımı bilmiyorum.
Geçmişi unutup unutmadığımdan ben de emin değilim. Şimdiki hislerimden ve düşüncelerimden de. İnsan kendinden bile emin olamıyor böyle bir durumda. Ama bildiğim bir şey var ki suç benim. Ne bu güne kadar uydurduğum Dark ne Kail. Her şeyi ben yaptım farkındayım. Tabi hepsinden de pişman değilim. Mesela Parazit. Aslında söylemem gerekirse hiçbirinden pişman değilim. Sadece olayların bu noktaya geleceğini düşünememiştim. Devam edebilirim ama geri de alabilirdim.
Evet Candan Erçetin’in de dediği gibi “Ben neyim?….Ben kimim?”. Karşınızda gördüğünüz yada benim kendimde gördüğüm kişi miyim? Yoksa işin bilinmeyen yönü sandığımdan daha mı derin?
O… Evet sanırım bir de o var beni karıştıran. Hiç olmadığı kadar gerçek, hiç olmadığı kadar yakın. Yaşamadığım kadar farklı, düşünemediğim kadar derin.
Biliyorum çok kararsızım. Ne yapacağım bilmiyorum. Ya da biliyor ama yapamıyorum. Tekrar yalanlar içine gömülmekten korkuyorum. Biliyorum, anlıyorum ve inanıyorum ama buna engel olamıyorum. Evet; sanırım korkuyorum.
Gene parça değişti. Haluk Levent’ten “Yalan!”. Telefon da beni anlamış anlaşılan. Belki biraz daha farklı ama olanlar işte bu şarkı gibi yalan. Yalan ya da belki benim buradaki tek yalan.
Gözlerimi kapatmak ve biraz sonra tekrar açmak istiyorum. Değişen şeyler olmasını istiyorum her ne kadar değişeceğine inanmasam da. Geriye yaslanıp gözlerimi kapatmak ve hayallere dalmak… En azından zil çalana kadar…
Son dersin havacılık kulübü hatırası işte bu da. Yalnız ve şarkıda da bahsettiği gibi yalan…
