Bir bayramdan daha çıkmış, Hacettepe yeniden bana kollarını açmış, tekrar Ankara’da yurt hayatına dönmüş, derslerin yorucu ağırlığına alışmaya çalışır olmuş bir durumdayım şu anda. Hani bayramda alıştım uzun uzun uyumalara şimdi zor geliyor sabah erkenden kalkmak ne yalan söyleyeyim. Bir de üstüne tanesi 1.5 saatten 2 ders işlemek ölüm gibi geliyor. Her neyse buna nasıl olsa alışmamız gerekecek bunun farkındayım. Hani bir yolunu bulup o insanı tuzağına düşüren, acayip bir şekilde kollarına alıp bırakmak bilmeyen uyku denen o canavarı boğmak gerekiyor bir yerde. Bakalım bu gece uyumadan dayanabilecek miyim? Uyuyup da derse geç kalmaktan iyidir değil mi? Sanırım başarabilirim…

Neyse bu aralar acayip günler geçirmekteyim. Haydi hayırlısı… Sarhoşlarla uğraşmalar, kedilerle kafa bulmalar, oradan oraya koşuşturan cüceler, elmasını kaybetmiş küçük cadı, sesi kısılmış keçiler, kampusu basan tilkiler… Evet evet kampüsü basan tilkiler. Gecenin bir vakti arkadaşla yürüyelim dedik şu kampüsü (ne akla hizmet ise). Gezdik dolaştık, köpeklerin arasından sessizce sıvıştık, hala elektrik gelememiş bölgelerden geçtik, biyoloji bölümündeki güvenlik görevlilerine el salladık. Bu kadar şey yaptık ama sonunda hayalini kurduğumuz çikolatalı keke ulaşamadık. Evet bütün bunları bir dilim çikolatalı kek için yapmıştık ama ne yazık ki keki yiyeceğimiz kafe kapanmışmış. Gerçi çok mantıklı bir karar vermiş o kafenin sahibi. O kadar tehlike ve korkuyu atlatıp kek yemeye gidecek bizden başka salak yoktur herhalde. Velhasıl kelam kafenin kapalı olduğunu görüp düştük başka karanlık yollara. Az gittik uz gittik dere tepe düz gittik işte bayağı bir gittik, oraya buraya gittik, sağ yaptık sol yaptık, düz gittik geriye baktık derken karşımıza çıktı rektörlük binası. Her gün gördüğümüz bina dedik ordan gitmeyelim dalalım şu tenha yola (niye dediysek). Yürümeye başladık. İleride bir çift kulak gördüm, ya da gördüğümü sandım emin olamadım. Ama dikkatli bakınca fark ettim kıpırtıları ve bir çift de göz gördüm. Aklıma ilk gelen oldu zaten ‘Tilki!’ dedim sessizden. Yaklaştıkça dikeldi bize doğru bakar oldu. Çaktırmıyorum ama ilk defa bir tilkiyle karşı karşıyayım. Aklımda belgesellerden kalan parçalar beliriyor böyle bir film şeridi gibi. Ordan oraya koşuşturan tilkiler içinden yükselen bir ses ‘Tilkiler leş yiyicidir.’ diyor. ‘Haa’ dedim ‘O zaman bu zarar vermez bize.’. Gerçi o kadar da emin değilim ama buna inanmaktan başka çarem yok. Gittik tilkinin üzerine üzerine. Hayvan önce bir afalladı sonra karşıya geçti. Yanından geçerken bize doğru acayip acayip bakındı. Sonra bir hızla kaçıp gitti. Ben o sevinçle arkadaşa döndüm adam çoktan hazırlamış elinde bir çakı (onun değimiyle bıçak) hayvan saldırırsa saplayacakmış akıllı. (daha fazla…)