Küçük dünyanın küçük insanlarıyız işte. Yeni gördüğümüz her büyüklüğe hayretler içinde bakıp bir süre sonra alışınca onun da küçük olduğunu fark eden ufak insanlar. Koskoca dünyadan sıkılıp aya gitmeye çalışan oradan da sıkılıp marsa giden, hayallerinde hep başka gezegenlerde yaşamayı düşünen insanlar. Bu küçük dünya o ufak insanları öylesine sıkmış ki o insanlar bıkmışlar yaşamaktan, asıl bıktıklarının kendileri olduğunun farkına varmadan… Oysa ki bu dünyayı, bu hayatı bu hale getiren şeyin kendi hareket ve düşüncelerimiz olduğunu görsek değişecek her şey, geçecek bu sıkıcılık, büyüyecek şişirilen bir balon misali bu dünya. İşte o küçük insanlar bu küçük dünyada dönüp geçmişlerine baktıklarında ‘Ne yaptık ki?’ derler. ‘Nasıl olsa öleceğiz, neden bunca sıkıntıya katlanıyoruz ki?’ derler. O küçük insanlar bunları söylerler ama ölümden de korkarlar. Oysa korkuları bir aşabilseler o küçük dünyayı büyütseler ne ölümden korkacak kadar ne de bazı şeyleri yaşamadan ölümü düşünecek kadar korkak olmazlar.

Bir de bu dünyada büyük çocuklar var. İşte o çocuklar küçük insanların elinde onlara bakarak yaşarlar. O küçük insanları büyük sanırlar oysa ki asıl bu küçük dünyada büyük olan zamanla dünyaya ayak uydurup küçülenlerdir onlar. Yeni doğmuş bir bebek öylesine büyüktür ki. O saf temiz bakışlarıyla, nereye geldiğini bilmeden ağlayıp gülümsemesiyle, gözlerine bakan kişinin kim olduğunu bilmeden ona sevgi beslemesiyle… O bebekler o kadar büyüktür ki; kendini büyük sanan o küçük insanların onlardan öğreneceği çok şeyler vardır.

Küçük insanlar hata yapmaktan da korkarlar, oysa hata yapa yapa öğreneceklerini bilmezler. Diğer küçük insanlar ise hata yapanlara alaycı gözle bakarlar. Onlar da zamanında kendilerinin de o durumda olduğunu unuturlar.

Ah o küçük insanlar… O küçük insanlar bir de küçük kalpleriyle severler. Bazen büyük sevgiler bazen küçük sevgilerle çevrelerine gülümserler. O sevgiler onları bazen çok üzer bazense o küçük dünyanın en büyük mutluluğunu yaşatır. Bunlar bir yana o küçük insanlar büyük şeyler de yaparlar. O küçük kalplerini karartıp büyük kötülükler yaparlar. Tüm iyiliklerinin bir anda unutulmasını sağlayacak büyük kötülükler. Diğer küçük insanlar da bundan korkar ve geçmişi unutup onun kötülüğüne odaklanırlar. İşte  küçük insanların küçük hayatlarına büyük gelir bu şeyler.

Oysa küçük insanlar birleşse de bu küçük dünyanın bir ucundan tutup üflese, o küçük dünya bir anda büyük bir dünya olsa, insanlar da sıkılmadan neşe içinde yaşasa, sizce de büyümez mi o küçük insanlar da zamanla?

Ali Can CANBAY