Sistemin parçası olmuşuz hepimiz soru sormaksızın. Soranlar ise elde ettikleri bu değeri saçmalıklar için kullanır olmuş karanlığın içindeki ışıklarını birer birer kendileri söndürür olmuş. Dünyanın ve yaşamın sırrı uzak olmuş insanlara. Gözlerini kapatıp bir hayale dalmışlar ve bu hayale öylesine inanmışlar ki çıkmak istememişler içinden.

Dolmuşta giderken camdan dışarı bakıyorum. Bir çocuk var elinde kendisi kadar olan ekmeği evine götürüyor. Bir yandan inşaat işçilerini görüyorum inşaatın tepesine çimento taşıyan. Hemen ilerisinde bir manav, sebzelerin üzerine biraz su sepen. Onun yanında aynı şeyi balıklarına uygulayan bir balıkçı. Sorgulamadan bu dünyanın onlara verdiği sorumluluklarının peşindeler.

Bir çocukla konuşuyorum. Sorgulayan bir çocukla… Bana şöyle diyor:

-Abi ya ben gözlerimi kapattığımda bana görünen bu insanlar yok oluyor ve ben gözlerimi açtığımda geri gelip sanki oradaymışçasına bu davranışlarına bürünüyorlarsa?