Bu küçük koltukta oturmuş yazıyorum. Ve düşünüyorum, olmak istediğim yer burası mı?

Hiç düşünmedin mi be okuyucu gerçekten bu hayat senin mi? Her şey yolunda olabilir, bir sorunun olmayabilir ve çok mutlu olabilirsin ama yine de sen bu hayata mı aitsin? Düşünüver be okuyucu öyle misin?

Çevrene bir bakınıver arada sırada, diğer insanlar neler yaşıyor diye bir düşünüver. Zamanın değerlidir senin bilirim ama demiyorum ki bu işe zaman ayır da yap diye sana. Yolda yürürken gözlemle, otobüsteyken gözlemle, çevrendekileri gözlemle. Bak bakalım neler var o dünyalarda. Senin dünyan gerçekten siyah ve beyazdan mı oluşuyormuş gör bakalım bir.

Yine de şu an bir durup düşündüm de bu söylediklerimi unut be okuyucu. Olur da söylediklerimi yapmaya başlarsan hayatın gerçek yüzünü göreceksin yapma. Hayattaki gerçek üzüntüleri göreceksin görme. Kendini daha çok geliştirebilir, başka şeylerin farkına da varabilirsin ama sana üzüntüler de getirebilir hani. Ne gerek var bu riski almaya, alma!

Yok yine de risk almaya razıyım dersen yazayım biraz daha. Göreceklerini pek sevmeyeceksin sevgili okuyucu. Karşına öyle şeyler çıkacak ki bazen memnun olacak bazen isyan edeceksin. Senin mi bu hayat diye sorgulamaya başlayacaksın. Dönüp bakacaksın senin olan şeylere. Onları ,isteyip istemediğini sorgulayacaksın. Döneceksin geçmişteki başarılarına, bazılarının aslında hata olduğunu göreceksin.

Düşünmek kötü bir şey mi diye düşünmeye başlayacaksın. Çünkü düşündükçe çıkmaza saplanacaksın. Düşündükçe çevrene ve en çok da kendine yabancılaşacaksın. Bir gün gelecek ve aynen şunu soracaksın “Aklımdaki bu geçmişi gerçekten de yaşadım mı?”.

İşte o gün aklından şüphe ettiğin gün olacak okuyucu, etme!

Onlara ait olmadığını anlarsan daha fazla düşünme!

Sana söylediğime bakma be okuyucu ben de aynı derdin yolcusuyum. Ne bırakıp gidebiliyorum ne de bu düşüncelerimi susturabiliyorum. Üstelik bende iki hal birden var be okuyucu. Hem şüphelerim hem de belirsiz bir sonum var. Her şey yolunda gibi görünse de kafamı kendi kendime karıştırasım var.

Adım atmaya korkar oldum işte. Ya sonunda ulaşamazsam gideceğim yere diye dertlenir oldum. Gülümsemekten korkuyorum be okuyucu. Gülüş sayımız belliyse hepsini bitirmeyeyim diyorum hani ilerde lazım olur belki.

O değil de kesinliğin gözünü seveyim be. Sonuç olumsuz bile olsa şu belirsizlikten iyidir kanımca. Çabalayıp da sonunda her şeyin bir fiyaskodan ibaret olduğunu görmektense yol yakınken inceldiği yerden bitiriverirsin işi. Haksız mıyım be okuyucu?

Gene şöyle bir durup düşündüm de şu şüphe ve belirsizlik ne menem bir şey yahu. En mutlu anlarınızda kapılırsınız bunların etkisine çoğu zaman. Hani ortada bir neden bile yokken hoop geliverirler. Tüm mutluluğunuzu zehir zıkkım ederler farzı misal.

Gene söylemek istediklerimi diyemeden gidiveriyorum ve okuyucu. Ne yapsam da çıkmıyor işte dışarıya. Ne kadar çalışsam da içime attıklarım çıkartamıyorum bir türlü. İyisi mi biz böyle devam edelim. Ben anlatmaya çalışayım sen de anlamaya, belki bir yol buluruz ha? Belki bir gün bir yerde oturur da dertleşiriz seninle. Belki o gün anlarsın beni tüm benliğinle. Anlarsın belki ben anlatamasam da buraya yazdıklarımın benim için anlamını be okuyucu.

Haydi kal sağlıcakla.

Özel Not: Yazıyın ardından Orhan Gencebay’dan Ya Evde Yoksan’ı dinlemeyi sakın ola ki deneme!

Şu kadar paran olsaydı ne yapardın demeyeceğim ben okuyucu. Gerçek hayalde ‘şu kadar para’ söz konusu değildir. Hayal gücü sınırsız derler duymuşsundur bir yerlerden. Dedim ya istediğini yapmakta özgürsün, ‘şu kadar para’ya bağlı değilsin. İçinden “Ama bu da bir hayal” dediysen yanıldın be sevgili okuyucum. Bir değişkene bağlı kurulmaz hayaller. Değişken ancak planlarda olur. “ ‘Şu kadar para’n olsaydı ne yapardın” sorusu da senin planlarına yönelik olacaktır.

İşte bizim sorunumuz da bu yani. Hayal kurmayı ve hayalin gerçek anlamını bilmiyoruz bizler. Hayal dediklerinizi bir gözlemlesen göreceksin sadece değişkenler eşiğinde planların olduğunu.

Geçek hayal dedik ya okuyucu. Hadi o zaman uçalım, kaçalım; olmadı ejderha yakalayalım. Ne istersek onu yapalım. Para gibi değişkenler olmadan her şey bizim olsun. İstediğimiz adamları çağırıp istediklerimizi yapalım. İstediğimiz şeyi istediğimiz yerde yiyelim. Kısacası hayal kuralım.

Unutma okuyucu “Sen hayallerinle varsın. Seni sen yapan farklı hayaller kurabilme yeteneğindir. Hayal kurmadan gerçeği şekillendiremezsin, mutlu olamazsın!”

Tom & Jerry dedik mesela. Tom’un Jerry’yi yemeyeceğini biliyorduk sonuçta. Sadece olayların nasıl gelişeceği merakıyla izliyorduk onları. O sonuca giden eğlenceli yola katılıyorduk. Bazen gülerek bazen de büyük meraklarla kilitleniyorduk ekran başına.

Hani Tsubasa dedik. Amacına ulaşacağını biliyorduk bazı bölümlerde büyük mağlubiyetler alsa da. Oradan bazı hareketler öğrenip mahalle maçlarında denerdik hani. Ara ara o hareketleri yapamayıp rezil olmuşluğumuz da vardı, küçük yaralanmalar yaşadığımızda.

Siz de kavga etmişsinizdir özellikle kadın olan aile büyüklerinizle. Tsubasa ile Rosalinda’nın aynı saatte olmasından dolayı. Ağlamışızdır amacımıza ulaşmak için. Ne de olsa ağlamak her kapıyı açıyordu o dönemlerimizde.

Şirinler başlayıverirdi ardından. Küçük köylerinde kendilerine yeten ve kötü büyücü Gargamel’den kendilerini korumaya çalışan o şirinler. Hani Gargamel’in şirinlerden başka işi yok muydu hala merak etmiyor da değilim. Eminim bazılarınız da düşünüyordur kendi dünyalarında.

Kızlar için Ay savaşçısı geldi Şeker Kız Candy ile birlikte. Erkeklere hitaben Conan çıktı. Ama birlikte izledik Ninja Kaplumbağa’ları, Hayalet Avcıları’nı.

Ardından dizi filmler girdi hayatımıza. Herkül ile başladık dizi zevklerimize. Zeyna geldi ardından kadınların da istediklerini elde edebileceklerini gösteren. Ormanın Kitabı gösterdi farklı bir yerde büyümüş olma rüyasını.

Biz Sabrina ile büyüdük Twilight yerine. Belki sizlerin değil ama benim hayatım o diziyle şekillenmeye başlamıştı. O dizide gördüklerim beni ben yapmıştı ki ben de bunu çok sonralarda farkettim.

Şimdi utanmıyorum bunu söylemekten. Geriye dönseniz belki size en saçma şeylerden biri gelecek Sabrina’yı izlemek. Ama benim için farklı işte.

Okuma yazma öğrendik sonra. Jane Eyre ve Pollyanna girdi hayatımıza. Harry Potter’lar şekillendirdi hayatımızı. Alice ile hayal gücümüzün ötesine, Robenson Cruso ile imkansızlıkların ardına bakmayı öğrendik. Güliver’i tanıdık biz, Tom Sawyer ile öğrendik muziplikleri.

Orta okula doğru zorladı öğretmenlerimiz Çocuk Kalbi’ni okumaya. Büyüdünüz biraz daha gerçekçi olun diye yol göstermeye. Romanlardan önceki o geçiş kapısını aramaya. Ardından Kumarbaz’ı, Suç ve Ceza’yı verdiler bizlere. Okuduk ve anladık gerçeklerin biraz daha farklı olduğunu.

Fareler ve İnsanlar’ı okudum ben Türkçe öğretmenim Nejla Zorteymur’un önerisiyle. Kimse bilmez ama bu kitap da hayatımdaki ikinci fark oldu. Benim burada bu yazıyı sizlere sunuyor olmama o neden oldu. İnsanları oldukları gibi kabul etmek gerektiğini, ön yargılarımızdan arınmamız gerektiğini ve farklı sonları gösterdi bana.

Çocukken iyiler kazandı bizim film ve kitaplarımızda. Çocukluğa döndüğümüzde büyük sorunlarımız da yoktu hani uyumamaya direniş ve çizgi filmlerimizi yakalama kaygısı dışında. Mutluyduk genel olarak hani

Bir beden büyüdükten sonra diğer insanların hayallerine göz atmaya başladık. Onların sevinçlerini ve korkularını paylaştık. Sonucunu yine biliyorduk belki de ama deniyorduk o yollarda onlara eşlik etmeyi. O kitaplardaki çocukların sorunlarını görmeyi.

Gençlik çağımızda ise her sonun mutlu olmadığını fark etmeye başladık. Kitapların da hep mutlu sonla bitmediğini gördük. Bazen hayallerimizden vazgeçmemiz gerektiğini anladık. Bunlarla birlikte hayatımız da değişti. Sorunlarımız büyüdü, depresyonlarımız başladı. Umutsuzluklarımız başladı.

Çevre faktörü ne kadar da etkiliymiş be okuyucu. Çocukken mutluluklar görüp mutlu olduk. Şimdi ise sorunlar görüp sorun sahibi oluyoruz. Televizyonda ve kitaplarda acılar görüp aynılarını yaşıyoruz. Melankolik müzikler dinleyerek hayatı sorgulamaya başlıyoruz.

Belki de önemli olan çevre bize ne gösterirse göstersin; Leyla’nın Mecnun’a kavuşamayacağını, Zenginin fakiri düşünemeyeceğini, Feriha’nın mutsuzluğunu, Fatmagül’ün suçu olmadığını bilsek de Pollyanna gibi hayata olumlu bakmak, Şirinler gibi dostlarımıza sığınmak, Tsubasa ve Tom gibi başarısızlıklardan yılmadan azimle devam etmek, Jerry gibi en büyük korkularımızla yüzleşmek, Hayalet Avcıları gibi insanlara yardım etmek, Conan gibi kötülüklere karşı gelmektir önemli olan.

Hayallerine tutunmaktan vazgeçme okuyucu. Hep güzel düşün. Yağmur yağmamasını istiyorsan güneşi düşün. Olumsuz düşünme ki bilinçaltın da düşünmesin. Hep gül ki mutluluk sana gelsin.

Nejla Zorteymur’a teşekkürler…

Sen hiç ani bir nefes aldın mı okuyucu? Hani o uzun nefessizliğin ardından büyük bir istekle ciğerlerini bir anda doldurup oksijenin alveollerine temas etmesiyle yakıcı bir acı veren ve değil sen en baba adamı bile yere çömeltip deli gibi öksürmesine neden olan o nefesten aldın mı?

Sen hiç dakikalarca öksürdün mü okuyucu? Hani o ciğerini doldurduğun havayı dışarı atmaya çalıştığın, ciğerinin parçalandığını hissettiğin ve belki daha fazla acımaz umuduyla bir elini göğsüne götürüp tuttuğun, ağzını bir karış açan ve sonunda tükürükleri etrafa savurtan o uzun öksürükleri yaşadın mı?

En önemlisi okuyucu, sen hiç sonunda o şekilde dakikalarca öksürerek derin bir acı çekeceğini bile bile nefesini uzun bir süre tutup o derin nefesi içine çektin mi?

Şimdi başka bir sorum olacak be okuyucu sen hiç uzun bir süre yalnız kaldın mı? Hani çevrendekilerden uzaklaşmak istediğin ve kendini açacak karşı cinsten birini bulup bulamama düşünceleriyle boğuşarak kendini hayattan dışladığın o yalnızlıklardan yaşadın mı?

Peki sen hiç birini delice sevin mi? Hani onun yalnızlığına iyi geleceğini düşündüğün için başlayıp, hayatına bir anda girip bazı şeyleri değiştirip her tartışmada canını acıtsa da bırakamayacağın, onun yaşattıklarını bir başkasının yaşatamayacağını düşündüğün, ve seni önünde diz çöktürebilecek cinsten sevdin mi?

Sen hiç uzun bir süre ayrılma planları yaptın mı okuyucu? Her şeyi en ince ayrıntısına göre planlarken canının daha çok acıdığı başını yerden kaldırmadığın ve başka bir şey de yapamadığın, bir yandan bir an önce bitsin derken bir yandan da istesen de beklemekten başka çaren olmadığını bildiğin ve sonunda içindeki her şeyi kustuğun o anların oldu mu?

Peki okuyucu son olarak bu yazıdan çıkardığın herhangi bir ders oldu mu? Yok eğer çıkardıysan benim öyle bir amacım yoktu be okuyucu. Sıraladım aklımdan geçenleri öylece. Biraz önce nefesimi tuttum da ondan oldu sanırım. Hani çıkardıysan bir sonuç bir sorunun olabilir diye söylüyorum.

Ben çıkardım mı diye sorarsan çıkardım elbet çünkü ben de sorunluyum.

Demek ki neymiş nefesini uzun süre tutmayacakmışsın, tuttuysan düşünmeden ani bir nefes almayacakmışsın. Yok onu da yaptıysan öksürmekten ve o ciğerindeki acıyı çekmekten başka bir yol yok be okuyucu. Başa gelen çekilir.

Saygılarımla.

Ben bunları düşünürken ise altında bulunduğum ağacın üzerindeki bir serçe sağ omzuma sıçtı.

Şimdi gökyüzünde uçan o şey de kuş, üzerime sıçan serçe de. Gel bu kararı sen ver be okuyucu hata bunun neresinde?

İkisi de bir bakıma özgürlüklerini sergiledi aslında birisi uçup kaçabileceğini gösterdi bana diğeri ise sıçıp kaçabileceğini. İkisi de kabiliyetlerini serdi gözlerimin önüne. Bana da düşünmek kaldı onlar davranışlarına devam ederken.

İnsanlık da böyle işte be okuyucu. Her birimizin farklı yetenekleri, her birimizin farklı özellikleri var. Kimimiz sadece iyi özelliklerimizi sergilerken kimimiz bunun yanında kötüleri de serer diğer gözlerinin önüne. Ama sonuçta kuşun kuş olduğu gibi insan da insan be okuyucu. Her birimizin kötü bir özelliğinin de olduğunu kabul etmek gerek şimdi burada.

Önemli olan ise hangi özelliğimizle tanındığımızdır şu yaban dünyada. Kim bizi nasıl tanıyor onu sorgulamak lazım. Arkamızdan konuşulanları duyabilmek ya da kendimizi gözleyebilmek lazım bizlere.

Düşünün bir günlük hareketlerinizi. Ne yaptınız diye bakının geçmişinize. Neyi iyi neyi kötü yaptığınızın farkına varın ve sonra “Ben nerede hata yaptım?” diye isyanlara girin derim ben.

Anlayana bu kısa yazı kârdır diyorum ve son noktayı koyuyorum. Kalın sağlıcakla!

Düşünüyordum da gelir misin diye bazen, çıkamıyordum kelimelerin ve anlamsız tümcelerin içinden. Bu yüzdendir ki uzun zaman oldu seni düşünmeyi bırakalı. Uzun zaman oldu seninle ilgili hayaller kurmayalı. Belki de seni kollarım açık bir vaziyette beklerken bile unutalı uzun zaman oldu.

Kendimi susturmayı öğrendim bu süreç içinde. Zİncirlerimi güçlendirdim, hani o güçlü ve parçalayamayacaklarımdan olanlarla değiştirdim. Korkularımı yuttum, kuruntularımı kendi kazdığım mezarlıklara gömdüm. İnanmazsın ama hayallerimi bile susturdum. Küçük bir kelebeği düşündüğüm hayallerimi bile…

Susmayı öğrendim. Ne düşünürsem düşüneyim açıklamadan içime gömmeyi öğrendim ben seninle. Keşke dememek için planlar yapmayı öğrendim. Hani seninle karşılaşmamızı ve o ilk günümüzü ayarladığım zamanlardaki gibi. Sana hangi dilde hangi şekilde hitap etmem gerektiğini öğrendim ben. Eski hatalarımdan ders çıkarmayı öğreneli çok oldu zaten. Bahsetmeme bile gerek kalmadı onlardan.

Bitmeyen cümlelere son yazmaya başladım şimdi de. Düşünülmeyen ülkelerde peri masalları yazmaya, İnanması güç hayallerden gerçekler çizmeye, kabuslarımdan düşler çıkarmaya başladım. Hani sen beni anlayamadın ya ben hep anlamışsın gibi davrandım.

Unutulmuşlarla batan o gemiye yüzdüm ben. O geminin içindeki hazineleri çıkardım düşünmeden. Belki bir an olsun gülümsersin diye hayallerimi sattım ben sana yeşil bir oyuncak almak niyetiyle. Karla kaplı o yollarda poşetlerle kaymak gibi bir hayalim yok artık benim. Yüksek bir dağın tepesindeki şekerden evleri düşünemiyorum.

Çok kere kavgaya karıştım gençken. Dudağım patladı, kemiklerim kırılmanın eşiğinden döndü, vücudumda sayısız izler aldım. Şimdi anlıyorum ki o kavgalar acıtmamış canımı. O kavgalar istese de acıtamazmış beni. Asıl acı içten bir yerlerden gelirmiş. Hem onun için birinin bir şey yapmasına da gerek yokmuş. İçimdeki o büyük acının kaynağı yapılmayan şeylere, yapılamayanlara haykırırmış. Canımı o şekilde yakarmış.

Başka bir yerde ve başka şartlarda seni görmüş olmayı isterdim biliyor musun? Hani bu aklımdakileri hayal bile edemeyeceğim bir dünyada…

Aynı arabada farklı yönlere gitmenin imkansız olduğunu düşünürdüm ben. Ama şimdi anlıyorum hayat fizik kurallarıyla işlemiyormuş ki. Şimdi görüyorum aynı arabanın içinde bile sayısız yolcunun olduğunu. Herkesin aynı yere gitmediğini ve gidemeyeceğini. Yanımdaki yolcu, sen bile benimle aynı güzergahı seyretmiyorsun belki de. Şoför desen o da zaten kendi halinde…

Bitişler vermez acıyı diye nasihat veresim var geriden gelenlere. Başlangıçla bitiş arasındadır o büyük fırtınalar diyesim var. Ölmeden önceki o ölüm anında en büyük acıyı çekermişsin ya onun gibi. Geminin batmadan önce bir şekilde yara alması gerekir ya öyle.

Ona böyle seslenesim var okuyucu. Bu ne bir ağıt ne de ayrılık mektubu. Bu evin içinde yürürken ayağını küçük bir sehpaya çarpmayla dudaklardan çıkan o acı inilti. Oysa ki o masayı da oraya koyan biziz, o yoldan defalarca geçen de. Bu bir hikayenin sonu değil aslında. Bu sadece içimizdeki o küçük fırtına.

Korkularla beslenen duygulardan oluşur bu yazım. Belirsizliğin karşısındaki bir duruştur bu yazım. Sonsuzluğu amaçlayan bu serüvende ayağın takılmasıdır. Daha yeni banka soygunundan çıkan o zengin hırsızın karşısında polisi görmesi gibi bir andır bu yazım.

Bir şeyi istersem, ama gerçekten istersem alırım ben okuyucu. İsteyip istemediğimi anlamak yorar beni. Amacımın beni hak edip etmediğini düşünmek yorar beni. Ha yanlış da anlama beni okuyucu. Egomla birlikte konuşmuyorum ben burada. Aksine onun üzerine dimdik ayakta durarak yazıyorum bu yazıyı. Olasılık incelemeleri yapmak gibi bir şey bu benimki.

Ego gibi düşünsen de sorun olmaz be okuyucu. Birazdan sen bu sayfayı kapatıp hayatına devam edeceksin ne de olsa. Ben olup beni anlayamayacaksın. Hatta belki de aklından geçireceksin “Ne diye yazıyorsun be adam o zaman?”. Bir gün biri okuyup da anlar halimden diyorum kendi kendime. Ya da benim gibiler yalnız olmadıklarını öğrensinler istedim. Ayıp mı ettim be okuyucu?

Zaten yoruldu bu beden kolları açık beklemekten. Öptü öpecek yeri bu beklemekten şişmiş dizler. Eğer düşersem belki ellerimden tutup beni kaldırırsın ha okuyucu? Ya da bir başıma bırakırsın beni kollarım betona kavuşurken. Ne de olsa beklediğim gibi kollarımın arasında bir şeyler olmuş olacak.

Sağ ol okuyucu. Okudun ya bu yazımı sağ ol. Senden başka açılacak kimsem yok anlasana. Kendi içinde bir adamım yalnızca. Yargılama beni lütfen. Dediğim gibi şimdi bu sayfayı kapatıp unutacaksın zaten beni.

Kal sağlıcakla!

Seversen sevilmeyi beklersin okuyucu. Karşılık bulamamaktır insanı inciten. Dedim ya her insan bencildir diye. Sevilmemek durumudur insanı üzen, onu kimi zaman ölümün eşiğine doğru götüren. Bir arkadaş gibi görünüp o uçurumun kenarında kıçına tekmeyi basan durum sevilmeme durumudur. Sevmediğinin seni sevmesini de beklemezsin hani. Sevme o zaman, ne gereği var?

Ha, iyilik de yapmayacaksın. İnan bana iyilik yapmamak en büyük iyiliktir aslında. Ama deme bana okuyucu. Sana kötülük yap demiyorum, sadece iyilik yapma! İyilik yapan iyilik bekler. Karşı taraf sana karşı iyi değilse nefret beslersin içindeki o boşlukta. Bırak boş kalsın ne diye üzesin tatlı canını. İyilik yapma ki beklemeyesin, İyilik bekleme ki nefret etmeyesin.

Ne halleri varsa görsünler sevgili okuyucu. En güzeli sen küfret. Ne sev ne de iyilik yap. Şöyle doya doya bir küfret ve yaslan arkana. Sana en büyük rahatlığı vaadediyorum ama anlarsan. Sana ömür boyu mutluluk sözü veriyorum dediklerimi yaparsan. Küfret şimdi doya doya. Ota, boka, hayata, hocana, sevgiline, çevrene, komşularına, bana, karşına çıkan her şeye bir küfret. (Önemli not: İçinden küfret hani duyar muyar tatsızlık çıkmasın) Önce dediklerimi yap sonra eğer mutlu ve huzurlu bir insan olmazsan gel bir daha küfret bana okuyucu. Sözüm söz!

Gelsin biri bana “Ne yapıyorsun yahu be adam!” desin istedim yıllar yılı. Bir kişi bile söylemedi be. Bir adamın insanlardan an be an uzaklaşışına kimse sesini çıkarmadı. Bilmiyorum belki de en zevkli filmdi bu onların gözünde. İnsanların hayallerinin suya düşmesiydi onların merakla beklediği oscarlık film. Her film gibi mutlulupu vaadetmediğinden ilgi çekti belki de.

Kimseye kırgın değilim ben okuyucu yanlış anlaşılmasın. Kendimden çok kimseyi kırmadım ben bu hayatta. Kendimden çok nefret etmedim kimseden. Kendi içimde yaşadım olaylarımı ben, paylaşmadan. İçimde büyüttüm sevinçlerimi de üzüntülerimi de. Hamile bir kadın misali her tekme atışı içimde hissettim ben bunca yıl.

Odamda, döner sandalyenin üzerinde dönerken annem yakaladı da deli olduğumu düşündü bazen. Ama bilmedi ki ben bile farkında değildim o dönüşümün. Neye döndüğümün hayaliyle kendimden geçişimin.

O çaresizlik ve arayış yolunda çokça kez koştum ben sevgili okuyucu. O hayal kırıklıklarını bin kere yaşadım ben. Bir kişiyi üzerken bin kere ben “Ah” dedim. Bin kere ben ağladım içten içe. İçe döktüğüm her göz yaşı kaynar bir su damlası gibi derimi yakarken yutkundum ben okuyucu. Sen o yutkunma duygusunu bilir misin?

Biri giderken ardından bakabilmeyi bilir misin? En sınırdaki o noktayı, birini göndermeyi bilir misin be sen? Ben onlarca kişiyi gönderdim işte. Bir de onlar giderken el sallaması yok mu, işte ben onu da yaptım.

Kaybolmuş bir şehirde yolunu aramak nedir bilir misin? Bırak aramayı ben olmayan yolların hayaliyle büyüdüm. Etrafa bakıp tanıdık bir resim bulma umuduyla gezindim o yollarda, bazen de ara sokaklarda.

Bak yine yutkunmak istedim okuyucu. Yine o anlam veremediğim düğüm boğazıma saplandı işte. “Yutkunman değiştirecek mi bazı şeyleri?” diye sor bana istiyorum. Gerçekler yüzüme vur bana “O hayal ettiğin gelecek senin için asla gelmeyecek” de istiyorum. Belki o zaman aklım başıma gelir.

Gelecek korkusuyla büyüdün mü sen okuyucu? Geleceğinin sadece senin ellerinde olduğunu, her yaptığın hareketi yüzlerce kere düşünmen gerektiğini kaç yaşında öğrendin sen? “Bu günden sonra değişeceğim.” lafını kaç kere söyledin kendi kendine? Planlarını kaç kere erteledin sen?

Başka bir yerde başka bir şekilde yaşamış olmayı kaç kere diledin sen?

Çevrendekilere en büyük pişmanlık örneği olabileceğini düşündün mü sen okuyucu? Onlara kendi yaptıklarını anlatıp sonunda da “Sen böyle yapma!” diyebildin mi?

Bir yıl sonra nerede olacağını düşünmek seni hiç korkuttu mu?

Her nefes alış verişte bir adım daha yaklaştığın o andan korkmamaya kaç yaşında başladın sen? Gerçeklerle yüzleşmeye, bu hayata küfretmeye kaç yaşında başladın? Söylenecek sözlerin hiç bir şeyi etkilemeyeceğini fark edip kaç kere sustun? Yatağa uzandığında saatlerce düşünüp uykuya hasret beklemeye, hem de gün boyu uyumaya rağmen bunu yetersiz görmeye alıştın mı?

Kedinin ve ailenin gücünün yetmeyeceğini bildiğin hayallere inandın mı sen? Onlarla büyüyüp sonunda elde edemeyişin üzüntüsünü çektin mi?

Son noktaya gelip kendinden kaçtın mı sen okuyucu?

Ben yaptım. Ben o gün büyüdüm!

Ben hayal kurmaktan yoruldum be okuyucu. Ben hüsranlardan sıkıldım. İnsanın insanı eleştirmesinden bıktım. Kaçacak yer olmamasından yakındım.

Sen bunları okurken ben adım adım kayboluşa sürükleniyorum. ELimi tutuversene okuyucu ya da “Elini tutsam ne değişecek be adam” diye sorsana bana. Sen bana hayal kurmamayı öğretsene. Umutsuzluklarımı kabullenip geleceğimden vazgeçmeyi bana öğretsene. Sen bana “Bi siktir git!” desene be okuyucu. İnan bana öyle ihtiyacım var ki bunlara.

Ateri oyunları ile büyümeye başlamış bilgisayar oyunlarına geçmiş olan biri için ise bu durumun farkında olmak baya bir zor be okuyucu. Mario ile büyüdüm ben. 3 hakla başlayabiliyordun onun hayatına. 3 kere ölme ve 3 kere hayatını yeniden kurma şansın vardı. 3. hakkına gelene kadar sakindin çünkü henüz bu oyunun bitmediğinin farkındaydın.

Sonrasında bilgisayar oyunları girdi hayatıma. Bu oyunlarda hak ve can sıkıntısının kalmadığını gördüm. İstediğin kadar öl, istersen başa dön tüm hayatını değiştir her şeyi yapmak mümkün bu dünyalarda.

Şimdi ise hayat denilen bu oyunda can olmadığı kafama dank etti bir anda. Yaptıklarını geri alamazsın ya da ölüp yeniden başlayamazsın buna. Her yaptığını iyice düşünmelisin işte bunun farkındaysan. Çünkü sonunda o olacaksın, değiştiremeyeceksin. Zaman o kadar hızlı geçiyor ki be okuyucu bilemezsin. Önümde iki büyük yol var ve hangisini seçmem gerektiği hakkında kafam allak bullak. İkisi birbirinden o kadar kopuk ki, hayatım o kadar farklı yön alacak ki her seçimde.

A yolunda gitsem B noktasında denize girerim, C yolundan gitsem D noktasında girerim. B de başka D de başka türlü balıklar yok oralarda başka hayatlar var. Orada başka ALi Can’lar var. Başka şehirler, başka isimler bekliyor ikisinde de beni.

Birinde hayallerim birine ise gerçekler var. Birinde büyük bir risk diğerinde sonuna kadar mutsuz olabilmek var. Birinde mutluluk varken diğerinin sonunda gelecekteki büyük mutluluklar var. Birinin yolları dikenli diğerinin yolları çikolata kaplı. Sorun ise her biri kendi içinde kötü ve güzel özelliklere sahip.

Gelecek kaygısı beni aldı götürdü anlayacağın. Ama böyle bir seçim esnasında alması kötü oldu. Bir çıkış yolu bulamadığımdan gözlerimi kapatıp yürümeye başlayacağım sanırım. Ayaklarımın götürdüğü yere gitmek beni mutlu edecek mi bilmem ama her türlü bu riski göze almak gerek aslında.

Hayatın da dört yön tuşu 4 de hareket tuşu olsa istediğimiz gibi yaşasak keşke. Sonra o siyah ekran çıktığında “Ali Can x 3” yazsa biz de görsek. Çok değil 3 yeter bana zaten.