Hislerine cevap veremeyen adam
Ve sessizce dönen makaram
Öyle ki her dönüşü bir an
Her anı bir keder bir gam.
Dönme desem anlar mı bilmem.
Kapasam gözlerimi duymasam sesini
Ne fark eder ki görmesem şeklini
Aldırmadan döner makaram.
Döndükçe hatırlarım geçmişi
Yaşarım yeniden olup bitmişi.
Sevinsem gülemem korkarım.
Sanki yarım kalacak mutluluklarım.
Yeni bir acı yeni bir gam
Bazen dursa da makaram
Tekrar döndürürüm o an duramam.
Soğuk hüzünler getirdin bana.
Ey Ankara!
Elime küçük hayaller verip
Kaybettin beni sokaklarında.
Büyüdükçe unutulan çocuk misali,
Oyunlarınla büyüttün beni.
Ankara!
Belki yoktu bir denizin
Bizi maviliÄŸinde boÄŸacak;
Belki yoktu kalabalığın
Hayallerimizi bozacak.
Ellerin vardı senin;
Tutunca geri bırakmayan.
Ayakların vardı;
Her umudu çamura bulayan.
Yolların
Sürekli ayağımızdan kayan
Yolların vardı.
Kimse bilmez ama
Gözlerin vardı senin Ankara!
Her hüzüne gülen o gözlerin.
Ne hayalin ne de umudun
Kaybolmuş toprağında,
Sadece adın kaldı şimdi
Ey Ankara!
Rüzgarın getirdiği küçük fısıltılar duyarım arada
Yanına uzanıp yavaşça ellerine dokunduğumda
Kayboluşunu görürüm gözlerinin boşluğunda
Sabah olduğunda kayıp gideceğini görürüm
Gün ağarmasın istedi bu gün ruhum
Güneş doğmasın karartılarıma dedim
Yüzümü görüp ellerimden kopma istedim
Ve sen son bir kez bakıp gözlerini devirdin
Sessizliğe eşlik ederdi melodi tadında nefesin
Habersizdin gücünden içimdeki kıyametin
Akıl karıştıran sadece senin sarhoşluğun
Ruhumu isyan ettiren ise gerçeğin ta kendisi
Sordular neden yaptın gideceğini bile bile
Söyleyemedim kimse beni anlamaz diye
Saklandım kimsenin uğramadığı bu sahile
Ellerinden akan ruhum artık senin bedeninde
Ham madde WordPress
Tasarım: RSS-EMS.com.
LCNBY - 2009